Հա

Հասարակական

19/09/2013 - 11:50

Մեր կեանքի հոգեթով մեղեդին

Գալիս են պահեր, երբ կեանքը վերածւում է հերթապահ երեւոյթի: Յոգնում ես ամէն ինչից, առօրեան դառնում է տաղտկալի, շնչելը՝ ստիպողական: Երազում ես հեռանալ, փախչել, առանձնանալ հեռո՜ւ, հեռաւոր անտառային մի տնակում՝ կտրւած «քաղաքակրթութիւն» կոչւող նողկանքից եւ ապրել այնպէս, ինչպէս ցանկանում ես՝ ՄԱՐԴԱՎԱՐԻ: Հեռու ստերից, հեռու մարդկային չարութիւններից, հեռու հոգիդ մաշող մաղձերից: Դու, միայն դու եւ մայր բնութիւնը՝ իր անսահման բարութեամբ: Բարութիւն, որը քեզ ստիպում է լինել մարդ, շիտակ մարդ: 

ԱՐԱՄ ՇԱՀՆԱԶԱՐԵԱՆ

Գալիս են պահեր, երբ կեանքը վերածւում է հերթապահ երեւոյթի: Յոգնում ես ամէն ինչից, առօրեան դառնում է տաղտկալի, շնչելը՝ ստիպողական: Երազում ես հեռանալ, փախչել, առանձնանալ հեռո՜ւ, հեռաւոր անտառային մի տնակում՝ կտրւած «քաղաքակրթութիւն» կոչւող նողկանքից եւ ապրել այնպէս, ինչպէս ցանկանում ես՝ ՄԱՐԴԱՎԱՐԻ: Հեռու ստերից, հեռու մարդկային չարութիւններից, հեռու հոգիդ մաշող մաղձերից: Դու, միայն դու եւ մայր բնութիւնը՝ իր անսահման բարութեամբ: Բարութիւն, որը քեզ ստիպում է լինել մարդ, շիտակ մարդ: Ապրել լիաթոք, մտածել անկաշկանդ, սիրել ու նւիրւել անկեղծօրէն:
Անկեղծ ասած՝ այս պահին ես երազում եմ այդ բոլորի մասին: Մի տեսակ բեզարած եմ, յոգնած, զզւած, ձանձրացած: Գրելու համար կայ թեմա, անսպառ թեմա: Վերջապէս, քանի դեռ թագաւորում է «նորին մեծութիւն» քաղաքականութիւնը, լրագրող կոչւող արարածն անգործ չի մնայ: Ես եւս բացառութիւն չեմ: Գրում եմ շատ, կասէի՝ չափից շատ: Բայց, դրանք միայն հերթապահ խզբզոցներ են, որոնց մէջ չկայ այն, ինչ որ ես ցանկանում եմ: Իսկ դա բնական է, քաղաքականութիւնն ու հոգու անդորրը նման են դանակի ու դմակի՝անհամատեղելի են:
Երբ նստած համակարգչի առջեւ, հայեացքս յառել էի էկրանին երեւացող պարտադրող սպիտակ էջին, չգիտեմ ինչու, ակամայ մտաբերեցի Սեւակի այս տողերը.
Թէ ի՞նչ է սէրը՝
Երեւի ոչ ոք չի կարող ասել
Իրօք՝ որքան մարդ, մի այդքան էլ սէր,
Իսկ որ իմանաս, ինչ բան է սէրը
Նախ պէտք է սիրես:
Այո', գալիս է նա յանկարծակի,
Երբեմն էլ նոյնիսկ հակառակ սրտի,
Մարդիկ կարող են առիւծին խեղդել,
Եւ նա կը կռւի անզօր, անտարբեր.
Սէրը միակն է,
Որ երբ ցանկանաս խեղդել, խանգարել,
Նա կուժեղանայ այդքան առաւել:
Մի տարօրինակ զգացում է այդ,
Երբ ուրիշին է իր մէջ կրում մարդ,
Որտեղ էլ մտնում, նրան ես փնտրում,
Սիրտդ զարկում է նրան տեսնելիս
Նրա անունն արտասանելիս
Կամ նրա մասին մի բառ լսելիս:
Գուցէ մի մարդ է նա սովորական,
Բայց անսովոր է քեզ համար այնքան,
Անթերի է նա,
պաշտելի է նա,
Իսկ եթէ անգամ ունի թերութիւն,
Սիրելի է դա, առաւելութիւն:
Թէ սիրահարին հարցնեն այս պահին
Ինչ մոլորակ է ցանկանում տեսնել,
Կասի՝ ուզում եմ լոկ նրան տեսնել:

Եւ այսպէս որոշեցի գրել այն երեւոյթի մասին, որին պայմանականօրէն անւանել եմ ԿԵԱՆՔԻ ՀՈԳԵԹՈՎ ՄԵՂԵԴԻ:
Սէր, մարդկային ամենանուրբ եւ ամենագեղեցիկ զգացմունքը: Սէրը նման է պարզ երկնքում կայծակի ճայթիւնի: Տեսնում ես նրան եւ հասկանում, որ սիրահարւել ես: Ի՞նչն է պատճառը, որ հէնց նա է քեզ վրայ այդքան մեծ տպաւորութիւն թողնում: Ինչո՞ւ ամէն մի հանդիպման ժամանակ սիրտդ սկսում է թրթռալ, իսկ հոգիդ լցւում է անհուն ուրախութեամբ...
Փորձիր գտնել պատասխաններ՝ ապարդիւն, որովհետեւ սէրն այն բացառիկ երեւոյթն է, որ չունի բացատրութիւն, որովհետեւ սէրն ու տրամաբանութիւնը, սէրն ու սառը դատողութիւնն անհամատեղելի են: Սէրը զգացական աշխարհից է, հոգու մէջ է, միայն հասկանալ ու վայելել է պէտք: Սէրը իրար նայող աչքերի մէջ է, միայն տեսնել է պէտք, սէրը հեռաւոր կարօտի մէջ է, միայն զգալ է պէտք: Այն ապրում է քո մէջ եւ պատրաստ է ժայթքել՝ իմաստաւորել, լուսաւորել ամէն ինչ:
Բայց, դու յաճախ մոռանում ես նրան, աւելի ճիշտ՝ անտեսում՝ փորձում խեղդել: Չէ՞ որ կայ սառը «դատողութիւն»-ը, քո անսահման թւացող «իմաստութիւն»-ը: Եւ հէնց դա է, որ փչացնում է ամէն ինչ: Եւ հէնց դա է, որ արգելակում է, բարդացնում խնդիրը: Այնքան բարդացնում, որ մարդկային ամենանուրբ եւ գեղեցիկ զգացմունքը դառնում է գորդեան հանգոյց, անլուծելի թւացող գլուխկոտրուկ, հոգեմաշ՝ խանգարիչ երեւոյթ: Եւ դու փորձում ես ազատւել նրանից, զնդանել զգացմունքդ, պահել փակի տակ,կողպել եօթ կողպէքով եւ ասել. «Ահա եւ վերջ՝ աւարտւում է, աւարտւեց ... մահանում է... մահացաւ: Այնպէս, կարծես չի էլ եղել»:
Յետոյ շատ արագ զգում ես, որ մի բան պակասում է: Բացակայում է իրական կեանքը, չկայ հեքիաթը, չկայ գոյնը: Յետոյ զղջում ես, ափսոսում չարածի ու չապրածի համար: Փորձում ես շտկել իրավիճակը, յետ բերել կորցրածը: Բայց իզուր «... քո գնացքը վաղուց արդէն գնացել է... »: Ուրեմն՝ ապրել է պէտք պահը: Վայելել է պէտք սիրելու եւ սիրւելու բերկրանքը: Նայիր սիրելիի աչքերին եւ շշնջայ միայն մի նախադասութիւն՝ «Ես սիրում եմ քեզ ...»:
Լաւ մնացէ՛ք, կը հանդիպենք ...

Յարակից լուրեր

  • Սեւրի երկրորդ շնչառութեանը սպասելիս
    Սեւրի երկրորդ շնչառութեանը սպասելիս

    Սեւրի պայմանագիրը դարձաւ 99 տարեկան:

    1920 թւականի օգոստոսի 10-ին Փարիզի արւարձանում՝ Սեւրում, Անտանտի երկրների եւ Օսմանեան կայսրութեան կողմից ստորագրւեց հաշտութեան պայմանագիր, որը պաշտօնապէս հաստատում էր կայսրութեան բաժանումը Եւրոպայի եւ Մերձաւոր Արեւելքի միջեւ:

  • Իրան-ԱՄՆ պրոքսի դիմակայութիւն. ինչպէս պէտք է վարւի Հայաստանը
    Իրան-ԱՄՆ պրոքսի դիմակայութիւն. ինչպէս պէտք է վարւի Հայաստանը

    Իրան-ԱՄՆ պրոքսի դիմակայութեան` վերընթաց կորագծով զարգացումը որոշակի բարդութիւններ է ստեղծել կողմերի հետ յարաբերութիւններ պահպանող երկրների, այդ թւում՝ Հայաստանի համար:

  • Նրանք մեզ խիզախել սովորեցրին. Խանասորի արշաւանքի 122-ամեակի առիթով
    Նրանք մեզ խիզախել սովորեցրին. Խանասորի արշաւանքի 122-ամեակի առիթով

    Ոմանց համար հարց կարող է առաջանալ, թէ այդ ինչպէ՞ս, որ տրամաբանութեամբ է կարելի դար ու քսաներկու տարի առաջ, Օսմանեան կայսրութեան մոռացւած ու խուլ մի անկիւնում, հայ-քրդական տեղային ընդհարումը, որը թերեւս հէնց այն օրերին էլ չէր կարող որեւէ նշանակութիւն ունենար, որը նրան կը դարձնէր յատկանշման արժանի պատմական մի իրադարձութիւն, կարող է նշւել եւ տօնւել մեր օրերում, առաւել եւս, ներկայացւել որպէս փառահեղ ռազմական գործողութիւն:

  • «Քաղաքակրթութիւնների երկխօսութիւնը Իրանի մեծ ժողովրդի ինտելեկտուալ եւ տեսական ձեռքբերումն է». Հանրապետութեան նախագահ
    «Քաղաքակրթութիւնների երկխօսութիւնը Իրանի մեծ ժողովրդի ինտելեկտուալ եւ տեսական ձեռքբերումն է». Հանրապետութեան նախագահ

    Հանրապետութեան նախագահ դոկտ. Հասան Ռոհանին քաղաքակրթութիւնների երկխօսութիւնը համարել է Իրանի մեծ ժողովրդի ինտելեկտուալ եւ տեսական ձեռքբերումը: Այս մասին նա յայտարարել է երէկ՝ մայիսի 19-ին, ուսանողութեան եւ երիտասարդութեան ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ:

  • Ազգի վերնախաւը եւ ժողովրդավարութիւնը
    Ազգի վերնախաւը եւ ժողովրդավարութիւնը

    «Ժողովրդավարութիւն» ասելիս յաճախ հասկանում ենք եւրոպական քաղաքակրթութեան ժամանակակից կառավարման համակարգը, սակայն ներկայիս աշխարհը ցոյց է տալիս ժողովրդավարութեան տարբեր դրսեւորումներ, որոնք ունենալով պետական եւ քաղաքական կառավարման տարբեր մոդելներ, գտնւում են եւրոպական ժողովրդավարական մոդելից դուրս։ 

Ամենաշատ ընթերցւած

Քւէարկութիւն

Կը յաջողւի՞ արդեօք Արմէն Սարգսեանին նոր որակ մտցնել ՀՀ քաղաքական կեանքում:

Եղանակ

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։