فا

اجتماعی

چهارشنبه, 14 بهمن 1394 12:35

با شاعری که خواست پرواز کند

در روز تولد واهه آرمن به دیدارش رفتیم و او در گفت ‌و گو با بخش ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، از خودش، شعرهایش و حال‌ و هوای این روزهای شعر در ایران گفت. چند روزی از سال نو میلادی گذشته و خانه‌ هنوز حال و هوای کریسمس دارد؛ با درخت کاج و چراغ ‌ها و بابانوئل.

در خانه ‌ای را که در شعرهایش دیده بودیم به روی‌ مان باز کرد و با ویلچری که در شعرهایش از آن نوشته به استقبال‌ مان آمد؛ به همراه خواهرش آنت که او هم در شعرهایش حضور دارد.
به آشپزخانه دعوت‌ مان کردند برای نوشیدن قهوه، که شعر شنیدیم و صحبت ‌مان گل انداخت. از یاکریم‌ ها، «پانیا» پشت پنجره بود. او را هم می‌ شناختیم؛ در شعری در کتاب آخرش از او نوشته. یادمان افتاد قرار بوده به اتاق شاعر هم برویم، به این ترتیب ادامه حرف ‌ها را در اتاقی پی گرفتیم که مداد و کاغذ شعر نوشتنش آن ‌جاست.
در روز تولد واهه آرمن به دیدارش رفتیم و او در گفت ‌و گو با بخش ادبیات خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، از خودش، شعرهایش و حال‌ و هوای این روزهای شعر در ایران گفت. چند روزی از سال نو میلادی گذشته و خانه‌ هنوز حال و هوای کریسمس دارد؛ با درخت کاج و چراغ ‌ها و بابانوئل.
واهه آرمن دو مجموعه شعر اولش را به زبان ارمنی منتشر کرد اما در ادامه به فارسی شعر نوشت. «بال‌ هایش را کنار شعرم جا گذاشت و رفت»، «پس از عبور درناها»، «باران بگیرد، می ‌رویم» و «گاهی دلم می ‌خواهد شاعر نباشم» (مجموعه شعر - یادداشت‌)‌ کتاب ‌های منتشرشده او هستند. آخرین مجموعه شعرش هم «اسب ‌ها در خواب شاعران را سواری می ‌دهند» نام دارد که بهانه ‌ای شد برای گفت ‌و گو با این شاعر.
واهه آرمن زاده 22 دی ‌ماه سال 1339 در مشهد است. در جوانی در انگلیس درس می ‌خوانده که برای سفری به ایران می ‌آید. آن موقع ساکن تهران بودند. برای کاری به مشهد می‌ رود و آن‌ جا در تصادفی توانایی راه رفتن را از دست می ‌دهد. بعد از آن به فکر پرواز می‌ افتد و به شعر و کلمه می‌رسد. کلمه‌ها پرهایش می‌شوند و شعرها بال‌هایی برای پرواز.
درباره تصادفش می‌ گوید: «اتفاقی را که برای من رخ داد نمی ‌توان تصادف صرف دانست. آن زمان ساکن تهران بودیم. به همراه دو دوستم از خط‌کشی عابر رد می ‌شدیم. یک تاکسی در جهت مخالف به من زد. دیگر چیزی خاطرم نیست. دوستانم بعدها به من گفتند: «چنین چیزی را فقط در فیلم‌ ها دیده بودیم! صدای ترمز آمد و تو آن سمت خیابان افتادی و آن سمت یک ماشین دیگر به تو زد...» بعد از حادثه شش تا هفت ساعت عمل شدم. البته عمل برای بهبودی نبود بلکه برای ثبات وضعیت بود تا دست‌ها و مغزم از کار نیفتد. بعد از آن چهار سال در رختخواب بودم. حتی در طی روز نمی‌توانستم پنج دقیقه بنشینم».
در این مدت یک کتاب ‌خوان حرفه‌ ای می‌شود. بعد از تصادف برایش کتاب هدیه می ‌آوردند و بعد از یک سال اتاقش پر از کتاب شده بود. دیگر طوری بود که می ‌دانست کدام مترجم ‌ها کارشان خوب است و متوجه شد اگر نویسنده خوب باشد اما مترجم خوب نباشد، کتاب خوب از کار در نمی ‌آید. لیست کتاب‌ ها را که به خواهرش می‌ داد گاهی اسم مترجم را به جای اسم نویسنده و شاعر ‌می‌ نوشت و بر این مبنا مطالعه می‌ کرد.
انار دل واهه آرمن دانه‌ های فارسی و ارمنی دارد. در آغاز به ارمنی شعر می ‌نوشت، اما پوست انار ترک خورد و دانه ‌های فارسی بیرون ریخت.
درباره علت نوشتن به فارسی می‌ گوید: «بعد از انتشار اثر دومم احساس کردم در حال انفجار هستم، اما خیلی کم می ‌نویسم. درست مثل این‌که یک نفر تلنگری به من زد که چرا فارسی نمی ‌نویسی؟ واقعا وقتی شروع به نوشتن به زبان فارسی کردم فهمیدم چیزی در درونم باز شد. به هر حال درست است که من در خانه با پدر‌، مادر‌، خواهر و دوستان محدود ارمنی‌ ام، ارمنی حرف می ‌زدم، اما زبان فارسی زبانی است که مدام از آن استفاده می‌ کنم. بیرون از خانه، در مدرسه، بازار و... همه جا فارسی صحبت می‌ کردم. به هر چیزی که چشمم بیفتد می ‌توانم به زبان فارسی بگویم چیست، اما به زبان ارمنی موارد محدودی پیش می ‌آید که باید فکر کنم تا بگویم. البته خیلی نادر است اما به هر حال رخ می‌ دهد.»
در شعرِ واهه آرمن «امید» پررنگ است و سروده ‌هایش فضای روشنی دارد؛ انگار نور به آن‌ ها تابیده. حتی اگر از جنگ و سیاهی می ‌نویسد باز به شکلی است که کورسوی امیدی دیده می ‌شود.
خودش می ‌گوید: «شاید این تجربه ‌ای است که خودم در زندگی داشتم. وقتی این تصادف برای من اتفاق افتاد آدم دیگری بودم. درست است که علاقه بسیار زیادی به ادبیات مخصوصا شعر داشتم، اما اصلا فکر نمی ‌کردم که روزی خودم شعر بنویسم. آن زمان برای من ویلچر خریده بودند، اما وقتی چشمم به ویلچر می‌ افتاد حالم بد می ‌شد. ویلچر را به عنوان میز کنار تختخوابم گذاشته بودم و کاغذ و مداد و کتاب ‌هایم را رویش می ‌گذاشتم. بعد از تصادف زندگی‌ ام تغییر کرد».
این ‌طور ادامه می‌دهد: «بعد از چهار سال برای معالجه به انگلستان سفر کردم. حدود هفت ماه آن‌جا بودم و در واقع روشی را به من آموختند که خودم به صورت مستقل زندگی کنم. روز اولی که آن ‌جا رفتم پزشکم خواست که جوراب ‌هایم را دربیاورم. من خنده ‌ام گرفت چون دست ‌هایم به زانو نمی ‌رسید و نمی ‌توانستم آن‌ قدر خم بشوم. فکر کردم این دکتر چه می ‌گوید؟! دیوانه است؟!... دکترم گفت چرا نمی‌ توانی، گفتم چون اگر خم بشوم کمرم می‌ شکند! این ترس در وجودم مانده بود و فکر می ‌کردم اگر خم شوم می ‌شکنم. همان روز اول دکتر دستش را پشت سرم گذاشت و سرم را به زانوهایم چسباند و ترس مرا ریخت. پرسید کمرت شکست؟! آن ‌جا از شادی اشک ریختم. درست مثل این‌که ترس وحشتناکی که همیشه داشتم از بین رفت».
وقتی از آن روزها حرف می ‌زند، گاهی با شوخی و خنده همراه است: «آن‌ جا به جز من و یک دوستم به نام علی همه خارجی بودند. علی جانباز بود. بخش ‌های آسایشگاه با چند پله به هم وصل می ‌شد. بیماران را چند نفر همزمان بلند می ‌کردند و در طبقات جابه‌جا می ‌کردند، اما علی از چهار پنج پله بدون کمک پایین می ‌آمد و حتی بالا می ‌رفت. بالا رفتن از پله با ویلچر واقعا وحشتناک است و قدرت فوق‌العاده‌ ای‌ می‌ خواهد».
چرا در آن وضعیت درجا نزد و افسرده نشد؟ چه شد که به ‌جای پاهایش به فکر پرِ پرواز افتاد؟
«در زمان بازگشت از انگلیس در هواپیما با خودم فکر کردم واهه تو این‌ جا افتادی و همه به دو می‌ روند؛ یا باید همین ‌جا بمانی یا باید پرواز کنی. نمی ‌گویم پرواز کردم، اما هدفم پرواز کردن بوده و هست. هدفم این بوده که جلوتر از دیگران باشم و این با شعر برای من رخ داد».
اما چه شد که شاعر شد؟
«وقتی برگشتم به شوخی یک نامه برای یکی از دوستانم به صورت شعر نوشتم. تا نامه از طریق پست به دستش رسید به من تلفن زد و تشویقم کرد که ادامه بدهم. در ابتدا خنده ‌ام گرفت. بعد دیگر شوخی‌ شوخی جدی شد».
پاهایش را از دست داده، اما به چیزهای دیگری رسیده‌ است. نگاه جدیدی در زندگی پیدا کرده؛ نگاهی که برای همه قابل درک نیست. وقتی می‌ گوید من آن روزها خوشحال بودم، تعجب می‌ کنیم. نه تنها زندگی ‌اش متوقف نشده بلکه راهی برای پرواز پیدا کرده است. عشق به شعر در او یک‌ روزه شکل نگرفته است: «هیچ چیزی یک ‌باره اتفاق نمی‌ افتد. من یک ‌باره شاعر نشدم. یک ‌باره عاشق کلمه نشدم. از کودکی شیفته ادبیات بخصوص شعر بودم. همیشه گفته ‌ام کودک بیش ‌تر از این‌که از صحبت ‌ها و نصیحت ‌های پدر و مادرش یاد بگیرد با نگاه کردن به آن ‌ها یاد می ‌گیرد. تا چشم باز کردم، مخصوصا پدرم همیشه کتاب در دست داشت. پسر از پدر و دختر از مادر دوست دارد تقلید ‌کند. من آن زمان کتاب ‌های فروغ فرخزاد، احمد شاملو و مهدی اخوان ثالث را بر می‌ داشتم و شروع به ورق زدن می ‌کردم. پدرم می ‌خندید و می‌ گفت این ‌ها برای تو زود است؛ کتاب ‌های خودت را بخوان. من هم عصبانی می‌ شدم که چرا نمی ‌توانم خیلی چیزها را بفهمم. این عشق همیشه در وجودم بود، و این را نتیجه تربیت پدر و مادر می ‌دانم. الان که فکر می‌ کنم پدرم شب ‌ها که از سر کار می ‌آمد، حتما خسته بود. اما کتاب برمی ‌داشت که من پدر را در حال کتاب خواندن ببینم.»
زبان شعرهای واهه آرمن ساده‌ است؛ به گونه‌ ای است که مخاطب‌ ها عموما می ‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. در این سال ‌ها جنجال بر سر ساده‌ نویسی در شعر زیاد بوده؛ از او در این‌باره می ‌پرسیم: «من زمان نوشتن به هیچ‌ وجه فکر نمی‌ کنم که شعر ساده بنویسم یا پیچیده، شعری بنویسم که مخاطب خوشش بیاید، شعری بنویسم که وزارت فرهنگ اجازه بدهد یا ندهد. من شعر می‌ نویسم، اما قوانین جایی را که زندگی می‌کنم می‌دانم. همین ‌طور درباره مخاطبم؛ من همیشه اعتقاد داشتم که بالاتر بروم و مدام مخاطبم را بالاتر بکشم. اگر مخاطبی مرا به خاطر چهره یا اخلاقم دوست دارد مهم نیست. «واهه مهربان شعر» کمی مسخره است! اگر سطح کسی پایین ‌تر باشد سطح خودم را پایین نمی‌ برم؛ تلاش می ‌کنم او بالا بیاید».

در ادامه هم می ‌گوید: «اما درباره ساده ‌نویسی واقعا متاسفم؛ این‌جا بزرگ ‌ترین ضربه را کسانی که واقعا ساده ‌نویسی می ‌کنند، می ‌خورند. در چنین وضعیتی کسی که تازه کارش را شروع می‌ کند هر چیزی را شعر می ‌داند. حتی نه فقط جوانان، بلکه عده ‌ای از افرادی هم که اسم و رسمی دارند از این روش تبعیت می ‌کنند. اما کجای نوشته این افراد شعر است، من نمی ‌فهمم. چون احتمالا متفکرانه نوشته شده آن را شعر می‌ دانند. چیزی که من مخالفش هستم. من هیچ وقت قبل از این‌که بخواهم شعر بگویم فکر نمی‌ کنم که در مورد چه موضوعی بنویسم. این کار خیانتی بزرگ است و بیشترین لطمه را شعر ساده می ‌خورد، چون همه فکر می‌کنند هرچه نوشته ‌اند شعر ساده است».
انتشار کتاب با هزینه شاعر، ناشرانی که نگرانی ‌ای برای بازگشت سرمایه ندارند، انتشار آثار بدون کارشناسی در نشرها، همچنین گسترش فضای مجازی و انتشار متن ‌هایی به نام شعر، فضای شعر را در این سال ‌ها آشفته کرده است.
«این کارها باعث می‌شود فضا خیلی خیلی متشنج شود»؛ این جمله ‌ای که آرمن درباره این وضعیت می‌ گوید.
همچنین می‌ گوید: «درست است من تقریبا برابر با ساعات مطالعه ‌ام پشت کامپیوتر هستم، اما اصلا دوست ندارم پشت کامپیوتر شعر بگویم. برای شعر گفتن باید کاغذ چهارخانه و مداد داشته باشم، که گاهی مداد را بو بکشم و باکم را پُر کنم. اما مهم این است که چه کسی می‌ ماند. البته نمی ‌گویم هر کس کتاب کاغذی چاپ کند می‌ ماند، اما درصد اشتباه ‌ها پای کامپیوتر بسیار زیاد است».
درد دل‌ هایی هم دارد: «دروغ گفتن بلد نیستم که قاطی کسانی بشوم که کتاب را به دروغ چاپ دوم و سوم می ‌زنند و 1000 نسخه چاپ یک را در 10 چاپ توزیع می کنند. اگر هزار نسخه کتاب من، 990 تا منتشر شود خودم اعتراض می ‌کنم. همه از اوضاع خبر دارند، اما کسی کاری نمی‌ کند. واقعا متاسفم. من اگر 100 یا 200 خواننده جدی داشته باشم برایم کافی است».
می ‌گوید: «هدف باید بزرگ باشد؛ اما خب وقتی آدم در کشوری مثل ایران به دنیا بیاید، بزرگ شود و زندگی کند، مشکلات را حس می ‌کند. هیچ ‌وقت دل رفتن نداشتم چون واقعا عاشقانه ایران را دوست دارم.»
این شاعر برخی تبعیض ‌ها را خیانت به جامعه ادبی می ‌داند و متذکر می ‌شود: «ما اینجا تنها به جامعه ادبی خیانت نمی‌ کنیم بلکه به جوانانی خیانت می ‌کنیم که تازه می ‌خواهند وارد ادبیات شوند و واقعا دوستدار هنر و ادبیات هستند. زمانی که یک جوان هفده‌ ساله می ‌بیند که واهه آرمن یک کار اشتباه می‌ کند به خودش می ‌گوید پس من هم می‌ توانم این کار را انجام بدهم. بدجوری به بیراهه می ‌رویم و فکر می ‌کنم عواقب بدش در سال‌ های آینده دامن‌ گیر ما خواهد شد».
برای این‌که با موج ‌ها و حاشیه ‌ها همراه نشود، چه کار می ‌کند؟
«رای این‌که با موج‌ ها همراه نشوم به هیچ وجه دخالت نمی ‌کنم. این موجی‌ است که خودمان ساخته ‌ایم. برخی عمدا چیزی می‌ نویسند که ارشاد قبول نکند. امروز یکی از عواملی که باعث شهرت بیش ‌تر می ‌شود همین است و بسیاری این کار را می ‌کنند. من هم خیلی راحت می ‌توانم همین الان 20 شعر بنویسم که مطمئن باشم ارشاد به آن ‌ها مجوز نمی‌ دهد».
از موضوع دیگری هم حرف می زند: «گفته ‌ام و باز هم می ‌گویم یک نفر را به من نشان بدهید که در کلاس کسی شرکت کرده اما طرفدار شاعر یا جریان دیگری باشد. استاد واقعی آن کسی است که همه چیز را به جوان آموزش بدهد تا خود جوان بخواند، مقایسه کند و راه را بیاید؛ نه اینکه واضح باشد که چون جوانی در کلاس کسی شرکت کرده فقط استادش را شاعر می‌ داند. ماشاءالله چیزی هم که فراوان شده "استاد" است».
آرمن از مشکلات فضای مجازی هم می ‌گوید: «شاعر بر اساسِ اصلی سطرها را شکسته و تقطیع کرده است، اما می ‌بینم که مثلا در اینستاگرام شعرهایم را به شکل اشتباه نوشته یا تقطیع کرده‌ اند. شعری دارم که می ‌گوید «تا روزی که بود / دست ‌هایش بوی گل سرخ می‌ داد / از روزی که رفت / گل ‌های سرخ / بوی دست‌ های او را می‌دهند». دیدم فردی عکس گل ‌های زرد بیابانی را گذاشته و نوشته «تا روزی که بود / دست ‌هایش بوی گل زرد می‌ داد/...»! واقعا دیوانه شده بودم. گمان کردم اگر عکس ‌العملی نشان ندهم چندین نفر به همین صورت منتشرش می ‌کنند. طرف عکاس بود. گفتم به خاطر داشتنِ عکس از گل زرد که نباید شعر مرا تغییر دهید. منظور من گل به رنگ سرخ نبوده منظورم گل رُز بوده. اما من تنها چند مورد را می ‌بینم. مطمئنا اگر یکی را دیدم ده‌ ها مورد را ندیده ‌ام. نمی ‌توان به فضای مجازی استناد کرد. فیس ‌بوک برای شناختن افراد جای بسیار مناسبی است. من دوستان ده ‌ساله ‌ای داشتم، اما از زمانی شناختم ‌شان که در فیس‌ بوک عضو شدم و از علایق‌ شان با خبر شدم».
در شعر آرمن «صداقت» پررنگ است و زندگی او را می ‌توان در شعرش دید؛ می ‌گوید: «این شاید یکی از درس ‌هایی است که در ابتدای کار گرفتم و شانس بزرگ من این بود که در ابتدای کار استادان بسیار خوبی در کنارم داشتم. از آن ‌ها چیزهایی آموختم که آویزه گوشم شد و شاید ناخودآگاه آن‌ ها را رعایت می‌ کنم».
در اتاق کارش کلاژهایش را چیده که حال و هوای خوبی دارند. امروز خیلی از هنرمندان شاخه ‌های دیگر کتاب شعر و داستان چاپ می ‌کنند؛ او نمی ‌خواهد نمایشگاه بگذارد؟
«من اهل این قرتی‌ بازی‌ ها نیستم. دقیقا اسمش را قرتی ‌بازی می‌ گذارم، که اگر شاعری نشد، عکاس شوم، اگر عکاسی نشد، کلاژ کار کنم. برای من خنده ‌دار است. عشق من شعر است و بدون شعر نمی ‌توانم زندگی کنم، اما این کار را هم بسیار دوست دارم».
واهه آرمن به نوعی یک شاعر حرفه ‌ای است اما زندگی‌ اش با شعر نمی‌ گذرد.
می ‌گوید: «زندگی نوابغ و بزرگان ادبیات جهان هم از این راه نگذشته است. اینجا هم بدبختی ما این است که کارمان نوشتن نیست؛ عشق ‌مان نوشتن است. اما معمولا ‌آدم در عشق شکست می ‌خورد. کسی متوجه نمی‌ شود معنی عشق چیست؛ عشق همان است که شکست خوردیم و تمام شد و رفت. اگر شکست نخوریم که متوجه نمی‌ شویم عشق چیست؟! ... هر بلایی هم سرمان می‌ آید باز هم شعر می ‌گوییم و ناامید نمی ‌شویم».
شعر شاعران امروز را می ‌خواند اما حدود یک سال‌ و نیم پیش چشم راستش مشکل پیدا کرده و آن را لیزر کرده است. می ‌گوید: «زیاد می‌ خوانم، بخصوص کسانی را که بیشتر می‌ شناسم. اما بعد از مشکل چشمم نمی‌ توانم با این چشمم بخوانم؛ تنها سایه‌ ها را می ‌بینم. نمی‌ خواهم زیاد بهش فشار بیاورم. می ‌خوانم اما کمتر».
در شعر واهه آرمن هنرمندان زیادی را می ‌بینیم، همینطور در اتاقش، در کلاژهایش هم این چهره ‌ها حضور دارند؛ از ونگوگ و موتسارت گرفته تا هنرمندان ایرانی.
در این ‌باره می‌ گوید: «شاید کمی رویایی یا سانتی‌مانتالیسم به نظر بیاید؛ اما عده ‌ای از رفتگان برای من نرفته‌اند. با داستان‌ ها، فیلم ‌ها و مجسمه ‌هایشان زندگی می‌ کنم. من احساس می‌ کنم این بزرگان زنده هستند و اگر آدم تا حدی دقیق باشد می ‌تواند چیزهای بسیاری یاد بگیرد. از زندگی‌ و کارهای رودن و ونگوگ یاد گرفته ‌ام. به ‌نوعی بیشتر نویسندگان و کمتر شاعران منبع الهام من بوده ‌اند و این خوب است که آدم می‌تواند به شکلی کار خودش را ارتقا دهد بدون این‌که تحت تاثیر مستقیم کسی باشد که هم‌ قلمش است».
یک مجموعه جدید که می ‌گوید متفاوت است در راه دارد؛ مجموعه ‌ای که سه سال کار برده اما ترجیح می‌ دهد بعد از انتشار درباره اش صحبت کند. فقط این ‌قدر می‌ گوید: «ارتباط من با شاعران و دیگر چهره ‌هاست که بیشتر تحت تاثیرشان بوده ‌ام و جهان ‌بینی‌ ام را شکل داده ‌اند. به احتمال زیاد نشر چشمه آن را منتشر می ‌کند و امیدوارم برای نمایشگاه کتاب آماده شود».
در خاطره‌ هایی که تعریف می ‌کند به یک بازی هم می ‌رسد، منتها بازی با شعر: «من با یکی از استادانم بازی ‌ای داشتیم که به شناخت شعر خوب به من کمک کرد. آن‌ قدر این بازی را انجام دادیم که دیگر در شناخت شعر خوب خطا نداشتیم. گاهی شعر می‌ نوشتم و فکر می‌ کردم بهترین شعری است که تاکنون نوشته‌ ام. یکی از استادان می ‌گفت پاره کن و معقتد بود این شعر نیست و چیز جدیدی به شعر اضافه نکرده است. استادم می‌ رفت و من ساعت ‌ها گریه می‌ کردم و شعر را پاره می‌ کردم. با این کار پاره کردن را یاد گرفتم. یاد گرفتم که اگر قرار است به کسی رحم نکنم، او خودم هستم. همه جوره سعی کردم به پرواز برسم. به خودم گفتم واهه تو باید بهترین شاعر دنیا باشی. اگر می ‌توانی جلو برو و اگر نمی توانی قلم دست نگیر. استادم بلوهر آصفی از ترک ‌های آذربایجان بود که زمان تصادف من در ایران مسئول هلال ‌احمر بود. بعد از تصادف برایم مشکلی پیش آمد که او جان مرا نجات داد. می‌گفت واهه جان می ‌دانی که برای آدم شدن باید کتاب بخوانی، حتی 10 کتاب برای این کار کافی است اما خوب است که می ‌دانی برای پیدا کردن همین 10 کتاب باید هزاران کتاب بخوانی».
باز نشر سه کتاب اولش را به ناشر دیگری سپرده است؛ می‌ گويد:‌ «با توجه به این‌که هر سه کتاب در شش یا هفت ماه اول انتشار تمام شد و خبری هم از بازنشر نبود پیشنهاد نشر الف را پذیرفتم. این ‌جا برای دیده شدن، خوب پخش شدن و برای همه چیز باید آشنا داشته باشید. حتی یک بار از یکی از ناشران پرسیدم کار را تجدید چاپ نمی‌ کند. ناشر پاسخ داد: فکر می‌کنی فروش برود؟ گفتم، نه نمی ‌رود!»
با واهه آرمن از شعر و حاشیه‌ هایش گفتیم. حرف ‌های ‌مان با شعر شروع می ‌شود و با شعر هم تمام. کتابش را برایمان امضا می‌ کند. از درخت کنار اتاق هم می ‌پرسیم که کلی نوار و روبان بهش بسته شده است. بوته یاس خشک ‌شده را روی بنیامین سوار کرده. بوته یاسش چهار سال پیش در زمستانی سرد خشک شده و چون دوستش داشته نگهش داشته. به مرور دوستانش آرزوهایشان را به آن گره زده ‌اند و حالا شده «درخت آرزوها». ما هم به یادگار روبانی را به شاخه یاس خشکیده گره می ‌زنیم تا همدم شعرهای شاعر شود...

ساره دستاران - نازنین ساسانیان
تصویربرداری: اسماعیل گلرخ عربانی

اخبار مرتبط

  • واهه آرمن، برگزیده جشنواره شعر فجر: آن جوایز حلال بود و این یکی نیست؟
    واهه آرمن، برگزیده جشنواره شعر فجر: آن جوایز حلال بود و این یکی نیست؟

    واهه آرمن که در بخش «شعر بزرگسال» چهاردهمین جشنواره شعر فجر برگزیده شده‌ است در واکنش به برخی انتقادها، با اشاره به جایزه‌ها و جشنواره‌های گذشته گفت: آیا آن جوایز حلال بود و این یکی نیست؟

  • از احوال و شعرهای واهه آرمن
    از احوال و شعرهای واهه آرمن

    واهه آرمن از آخرین وضعیت جسمی خود و همچنین کتاب تازه‌ای که در دست آماده‌سازی دارد می‌گوید.

  • واهه آرمن: به زبان شعر با جهان سخن می‌گویم
    واهه آرمن: به زبان شعر با جهان سخن می‌گویم

    واهه آرمن، شاعر معاصر پارسی‌گو با تاکید بر اینکه فرهنگ ایرانی در شعر او جاری است، گفت: با این حال، دوست دارم به‌گونه‌ای شعر بگویم که ملت‌های دیگر نیز بتوانند با آن ارتباط برقرار کنند.

  • مجموعه شعر جدید واهه آرمن در راه است
    مجموعه شعر جدید واهه آرمن در راه است

    واهه آرمن یک مجموعه شعر جدید در دست انتشار دارد که قرار است از سوی نشر چشمه منتشر شود و دو مجموعه شعر او به زبان ارمنی ترجمه شده و در قالب یک دفتر شعر در ارمنستان منتشر خواهد شد.

  • چند غزلواره از واهان تریان، شاعر ارمنی
    چند غزلواره از واهان تریان، شاعر ارمنی

    واهان تریان (١٩٢٠- ١٨٨۵)، شاعر و فعال سیاسی اوایل قرن گذشته ارمنی است که با وجود عمر کوتاه آثار زیبایی از خود باقی گذاشت. مجموعه "رویاهای سپیده دم" باویژگی های سمبولیک و رمانتیک اولین اثرادبی تریان بود که برگ جدیدی در ادبیات غنایی ارمنی باز کرد و تا امروز نیز توسط نسل جوان باشور و علاقه خوانده می شود.

  • شاعر غیرارمنی که به ارمنی شعر می ‌سراید
    شاعر غیرارمنی که به ارمنی شعر می ‌سراید

    احمد نوری ‌زاده، شاعر، مترجم و ارمنی ‌شناس در آسایشگاه کهریزک به سرمی ‌برد.
    خبرگزاری مهر گزارش داده است که: "آقای نوری ‌زاده چند ماهی است در گل یاس، یکی از ساختمان ‌های آسایشگاه کهریزک مخصوص بیماران ام اس، تحت مراقبت ‌های پزشکی و اجتماعی است."
    از این شاعر و نویسنده طی پنجاه سال فعالیت ادبی و فرهنگی نزدیک به ۲۷ عنوان کتاب به چاپ رسیده است.

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։