Հա

Ազգային

21/09/2019 - 09:40

«Հայրենիք»-ի խմբագրական. Կորսնցուցա՞ծ ենք ինքնաճանաչումը… անկախութեան հանդէպ

Փոխուած է անկախութիւն հասկացողութիւնն ալ, քայլ պահելով բարեշրջումին հետ:

Բարեշրջո՞ւմ, հոլովո՞յթ, զարգացո՞ւմ, թէ՞ եղափոխութիւն: Սակայն ո՛չ յեղափոխութիւն, որ հետզհետէ կորսնցուցած կը թուի ըլլալ նոյնինքն իմաստը: Այսօր կարելի չէ հպարտօրէն եւ կուրօրէն կրկնել Վուտրօ Ուիլսընի այն հաստատումը, թէ ազատութիւնը երբեք չէ եկած կառավարութեան կողմէ, այլ ընդհակառակը ինքն իրմէ:

«Անազատ աշխարհի հետ գործ ունենալու միակ ձեւը այնքան բացարձակապէս ազատ ըլլալ է, որ գոյութիւնդ իսկ արդէն ապստամբութեան արարք մըն է»։

Ալպեր Քամիւ (1913-1960, ֆրանսացի փիլիսոփայ)

 

Փոխուած է անկախութիւն հասկացողութիւնն ալ, քայլ պահելով բարեշրջումին հետ:

Բարեշրջո՞ւմ, հոլովո՞յթ, զարգացո՞ւմ, թէ՞ եղափոխութիւն: Սակայն ո՛չ յեղափոխութիւն, որ հետզհետէ կորսնցուցած կը թուի ըլլալ նոյնինքն իմաստը: Այսօր կարելի չէ հպարտօրէն եւ կուրօրէն կրկնել Վուտրօ Ուիլսընի այն հաստատումը, թէ ազատութիւնը երբեք չէ եկած կառավարութեան կողմէ, այլ ընդհակառակը ինքն իրմէ:

Անկախութիւն մը դիմանալու, արժեւորուելու եւ վերարժեւորուելու համար պէտք ունի նոր գաղափարներու եւ հին թէ նոր ներմուծուած գաղափարաբանութիւններու:

Ազատութեան պատմութիւնը՝ ընդդիմութեան պատմութիւնն է, հետեւաբար ՄԵՐ պարտքն է թէ՛ ազատութեան եւ թէ՛ անկախութեան հանդէպ գուրգուրանքով, վեհութեամբ եւ ակնածանքով վերաբերիլ: Կը խօսինք ազատութիւնն ու անկախութիւնը խաթարող արտաքին սպառնալիքներու մասին: Այդ մէկուն մասին չի խօսուիր, ոչ ալ մելան կը հոսեցուի, այլ արիւն, այսինքն՝ նահատակութիւն, որուն վերջին փաստը Ապրիլ 2016-ի քառօրեայ պատերազմն էր:

Խնճոյքի երթալու նման, երգելով ու տաւուլ-զուռնայով ուղղուեցանք ճակատ: Այդպէս ենք մենք եւ մեր գործելաձեւը:

Գլխագիր «մեր»-ը եւ այդպէս ալ պիտի մնայ ու յատկանշուի: ՄԵՐ մը, որ կ՛ընդգրկէ Հայաստանի Հանրապետութեան բոլոր քաղաքացիները` բանուորն ու մշակը, բժիշկն ու գործարարը, պետական պաշտօնեան եւ մշակոյթի ծառայողը եւ անգամ մը եւս կարկինը ընդլայնելով՝ Հայաստան - Արցախ - սփիւռք եռեակը:

Ժամանակին ալ եւ ներկայ օրերուն ալ դժուար է «երազ»-ի կամ այդ երազային անկախութեան եւ յատկապէս ազատութեան մասին խօսիլ, որովհետեւ ամէն մէկ անհատ տարբեր ձեւով կը մեկնաբանէ, այսինքն՝ կ՛երազէ: Հանքագործին երազածը միեւնոյնը չէ, համեմատած որմնադիրին:

Սակայն, պայքարելով ծայրայեղ աջակողմեան ալիքներուն կամ «նէօ-լիպերալ» քանդիչ նիւթապաշտութեան եւ անհատապաշտութեան դէմ, կարելի է կերտել բարեկեցիկ Հայաստան մը:

Հակառակ այս բոլոր խոչընդոտներուն, կարելի է կառուցել արդիւնաւէտ երկիր մը, որ պիտի պաշտպանէ ազատ քաղաքացին եւ ազատ հասարակութիւնը:

Այո՛, անտեղի է կրկնելը, թէ մեր քաղաքացիները եւս պէտք է ազատ ըլլան, որովհետեւ ի վերջոյ ազատ մարդն ու ազատ հասարակութիւնը շատ աւելի արդիւնաւէտ կը գործեն: Եւ անշուշտ շահագործող, օգտագործող ու անազատ մարդիկ տեսականօրէն շատ բան կրնան ստեղծել , բայց ո՛չ երջանկութիւն եւ ո՛չ ալ ԱԶԱՏՈՒԹԻՒՆ:

Վերանկախացած Հայաստանի Հանրապետութիւնը արդէն 28 գարուններ բոլորած է: Արձանագրուեցան սխալներ ու յաջողութիւններ, սակայն տեղին է շեշտել, թէ Հայաստանի մէջ տեղի ունեցած են եւ դեռ ալ կ՛ունենան անշրջելի գործընթացներ յատկապէս մարդկանց մտածողութեան ու հոգեբանութեան մէջ:

Հետեւաբար պէտք է շարունակ ահազանգ հնչեցնել, որպէսզի չդաւաճանենք մեր նպատակներուն, կերտած ճանապարհին եւ մտայղացուած գաղափարին, չկորսնցնենք մարդկային ու քաղաքական դիմագիծը, նաեւ յատկապէս ուղենիշները՝ ՄԵՐ-ը գերադասելով «ես»-էն:

 

«Հայրենիք»

Հեղինակություն © 2011-2017 «ԱԼԻՔ» Օրաթերթ։ Բոլոր իրավունքները պահպանված են։